Home :: Blog :: Mijn therapeut is mijn vriend

Mijn therapeut is mijn vriend

Een therapeut kan nooit je vriend zijn. Een vriendschappelijke relatie tussen een therapeut en een cliënt(e) is uit den boze. Enzovoorts. Dit zijn belangrijke basisbegrippen in de professionele hulpverlening, een soort ongeschreven (denk ik toch) regel waaraan iedereen zich zo’n beetje houdt. Zodra daar vanaf geweken wordt is het commentaar niet van de lucht. En eigenlijk maar goed ook, want zo’n vriend/therapie relatie is op zich niet gezond te noemen.

En toch. In mijn praktijk heb ik met een behoorlijk aantal van mijn cliënten een vriendschappelijke relatie. Zonder dat zou de hele therapie eigenlijk niet werken. Ik hoor de kritiek al: dat kan niet, dat is misbruik maken van de cliënte. En met wat ik doe is dat al helemaal verdacht. Meestal komt die kritiek van bv. psychiaters, psychologen, collega therapeuten, dokters. En ik vind dat ook heel begrijpelijk. Meer nog, ik ben er blij mee dat ze hun cliënten/patiënten willen beschermen tegen figuren die hun problemen alleen maar erger maken. In dat geval doen ze wat van hen mogen verwachten: de belangen van hun patiënt op de eerste plaats stellen. Niets mis mee. Jammer is wel dat er in alle jaren nog maar één iemand geweest is die mij “op het matje” geroepen heeft om te weten wie ik wel ben en mij de mantel wilde uitvegen, maar die ook geluisterd heeft naar wat er wérkelijk gebeurde tussen mij en zijn patiënte (die bij dat gesprek aanwezig was). De afloop van het gesprek was heel anders dan het begon: ik heb achteraf nog, voor deze cliënte van mij, een paar keer met deze psychiater mogen overleggen.

Met hetgeen ik als therapie doe is de “vriend-én-therapeut-zijn” situatie bijna noodzakelijk in het belang van de vrouw in kwestie. Soms is het zo dat zonder die vriendschappelijke relatie de vrouw niet écht geholpen is. Je kan eigenlijk zeggen dat die vriendschappelijke relatie een cruciaal deel van de therapie kan zijn. In sommige situaties is het “vriend” deel van de relatie cliënt/therapeut/vriend van groot belang. Er kunnen onderwerpen zijn die alleen bespreekbaar gemaakt kunnen worden in een heel veilige, warme, vertrouwelijke relatie die voorbij de “normale” cliënt/therapeut relatie gaat. Waarbij de cliënte uiteraard steeds degene blijft die de grenzen stelt en waarbij de doelen van elke interactie tussen de cliënte en de therapeut/vriend alléén haar belangen dient. Zeker niet altijd een gemakkelijke situatie, maar het maakt wel dingen mogelijk. Yonitherapie is al zo persoonlijk, intiem, dichtbij als het maar kan zijn, ik denk niet dat je je als vrouw meer kwetsbaar kan opstellen. Tijdens zo’n yonitherapiesessie, waarbij vooral je lichamelijk ‘overgeven’ belangrijk is, komen heel vaak dingen naar boven die nog nooit aan iemand verteld zijn. Het is verrassend om te merken wat yonitherapie losmaakt. Dan komen, vaak als een tsunami, de emoties los. Dan beseffen we beiden, maar de vrouw het sterkste, welke magie er plaats vindt, ook omdat ik mij nooit afstandelijk kan en wil opstellen: yonitherapie is bij uitstek een heel vertrouwelijk, emotioneel gebeuren. Dan achteraf ervaren dat je volkomen veilig bent… En soms groeit daar een vriendschap uit die ook buiten de therapie blijft bestaan.

Ik geef graag een aantal voorbeelden, de cliëntes waarover het gaat (uiteraard anoniem hier) weten het belang van die vriendschap…

  • Een cliënte van mij met een verleden van seksueel misbruik een dik jaar lang héél intensief begeleid, ook buiten het hele therapie gebeuren, om weer greep op haar leven en vrouw-zijn te krijgen. Zelfs af en toe familiaal opgevangen. Nu gebeuren er de meest fantastische dingen met haar, inclusief een relatie met een heel fijne man die er ook écht voor haar is. Ik ben als haar vriend/therapeut heel trots op haar….
  • Andere cliënte ook buiten de therapie steunen bij veel zaken omdat ze er alleen voor staat. Samen met haar en haar dokter gezorgd dat ze een paar maanden opgenomen is om wat rust te krijgen. Mee geweest naar ziekenhuis bij operaties en onderzoeken, wie anders? We zijn zeker vrienden geworden. Ik mag denk ik best zeggen dat we juist door ook als vrienden samen te werken ze sterk evolueert…
  • Een zeer goede vriendin die in een psychiatrische kliniek verblijft. Ik zag haar al een paar jaar evolueren maar we waren op een punt dat mijn mogelijkheden tekort schoten, dan samen met haar dokter beslist dat ze opgenomen moest worden. Ze is ergens waar ze uitmuntend (meer dan ik voor mogelijk hield) verzorgd wordt. Ik bezoek haar regelmatig. Als vriend. En motiveer haar, laat haar absoluut niet in de steek, ook al ziet het personeel mij als ‘verdacht’…
  • Prachtige lieve vrouw die 25jr in een huwelijk zat waar ze nooit iets aan seks heeft gehad, totaal in een depressie. Er is een vorm van vriendschap en vertrouwen ontstaan. Ongelofelijk mooi om te zien hoe ze nu verandert, meer voor zichzelf zorgt, de depressie verminderd is, ze haar eigenwaarde terug begint te krijgen enz. Ik denk dat de vriendschappelijke band die er gegroeid is haar ook enorm helpt…
  • Meer dan vier jaar al begeleid ik een goede vriendin. Van een suïcidale situatie naar een vrouw die er totaal terug staat. Een heel goede vriendschappelijke relatie, we kennen haar gezin ook inmiddels. Een dame die heel veel doorstaan heeft maar in de loop van de jaren alles naar buiten heeft kunnen brengen, ook lichamelijk er weer helemaal staat en terug begint te blaken van zelfvertrouwen. Ikke trots op haar…
  • Jonge vrouw die eerst heel aarzelend om naar iemand te gaan die bijna drie keer zo oud is als zij. Er ontstaat een soort vriendschap waarbij ze wéét dat ik écht bezorgd om haar ben. Er oprecht voor haar wil zijn. Meeleef, luister en lees haar ontboezemingen. Zie haar heel snel openbloeien, in haar vrouwelijkheid staan, zelfvertrouwen krijgen. En ze beseft dat ik er ook vriendschappelijk voor haar ben… Vriendschap… voor haar een begrip dat ze niet kende, niet in de laatste plaats omdat ze bang was om relaties met andere mensen aan te gaan, zich opsloot in haar appartementje enz.
  • Jonge vrouw die nog steeds single is. Drukke job. Veel en hard werken. Thuis leeg, geen relatie, geen vrienden. Dank zij onze vriendschappelijke relatie komt ze langzaamaan weer buiten, gaat met een minder grote boog om mannen heen, denkt zelfs over een relatie willen, voor haar een hele vooruitgang. Voor haar duidelijk dat een vriend hebben haar uit het isolement haalt, vertrouwen geeft. Er is niemand anders…
  • Wat oudere vrouw met een niet zo fraai verleden (understatement!). Heeft moeite met de wereld om haar heen, gaat alleen als het hoognodig is de deur nog uit, bang. Beetje wereldvreemd geworden. Wil haar lijf en vrouw-zijn terug, wil niet meer bang zijn. Het lijfelijke deel gaat na een handvol sessies heel goed. Voor de rest gaan we als vrienden regelmatig eens een koffietje drinken, samen naar de dokter, om haar weer buiten te krijgen…
  • Heel lieve vriendin, ik ken haar al zo’n vier jaar denk ik, vanaf het begin klikte er iets en er is een heel mooie vriendschappelijke relatie opgebouwd naast het therapeutische deel. Heeft eindelijk de stap durven zetten naar de psychiatrie waar ze nu enorme stappen vooruit zet. Ook hier trof ik een huisarts aan die met mij wilde overleggen, een heel fijne dokter! Hij vind het eigenlijk bedenkelijk wat ik doe maar ziet ook wat er met zijn patiënte gebeurt en is eigenlijk tevreden…

Wat ik vooral belangrijk vind is dat al deze vrouwen, en dat geldt voor zo’n beetje elke vrouw in mijn praktijk, resultaten behalen door de kracht die in henzelf zit maar die een steuntje, een duwtje en ja, ook echte vriendschap nodig heeft om geactiveerd te worden. ZIJ zijn hun eigen therapeute, het is mijn taak om een stukje met hen mee te lopen en hen te steunen. Als therapeut of als vriend, whatever, als het maar een voor hen positief resultaat heeft. En geloof me, ik zie prachtige dingen gebeuren.

Uiteraard is er niet altijd sprake van een vriendschappelijke “relatie” tussen de cliënte en mij, dat moet natuurlijk niet. Maar soms wel. En ook vriendschap kent vele vormen. Wanneer wel en niet… daar bestaan geen regels voor. En mijn vriend-zijn heeft uiteraard ook zo zijn beperkingen: ik kan alleen mijn “taken” als vriend waarmaken als ik daar tijd voor heb, het is geen verplichting. Soms ben ik er veel, soms weinig. Soms reageer ik op emails na een paar uur, soms na een paar dagen…